اگه شكسته پاي من،گريه نكن عصاي من

هر چه شكست بنويس،به پاي گريه هاي من

نگو تمومه طاقتت،نمونده روز راحتت

نگاه با صداقتت،غنيمته براي من

آينه و شمعدون نمي خوام،من لب خندون نمي خوام

هر چي كه خندس واسه تو،هر چي غمه براي من

بخند واز خنده بگو،از غم بازنده بگو

عمر بزرگوارتو تلف نكن به پاي من

عشق منو مي خواي چيكار،عذر و بهونه كم بيار

دوست ندارم كه عاقبت،تو بشكني به جاي من ...

به ياد "قیصر امین پور" كه چيزهاي زيبايي به ما آموخت:

وقتي تو نيستي

نه هست هاي ما چونان كه بايدند

نه بايدها

مثل هميشه ، آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض مي خورم

عمري است لبخندهاي لاغر خود را در دل ذخيره مي كنم

باشد براي روز مبادا

اما در صفحه هاي تقويم ، روزي به نام روز مبادا نيست

آن روز هرچه باشد

روزي شبيه ديروز، روزي شبيه فردا

روزي درست مثل همين روزهاي ما است

اما كسي چه مي داند؟

شايد امروز نيز روز مبادا باشد

.

.

.

            هر روز بي تو روز مباداست...

نمي دونم از كدوم ستاره مي بيني منو؟

چشماتو مي بندي و دوباره مي بيني منو

پر بغض جمعه هاي ناگزير و بي صدام

خيلي خسته ام باورم كن دنيا زندون برام

توي كوله راه چشمات عطر بارون ، بوي سيبي است

واسه عاشقونه خوندن تو همون حس غريبي

تو همون حس غريبي كه هميشه با مني

تو بهونه ي هر عاشق واسه زنده موندني

مي دونم هنوز اسيرم تو حصار لحظه ها

كاش مي شد با يك اشاره ي تو آزاد مي شدم

با تو ام كه گفته بودي غصه هام تموم مي شن

پس كجايي كه بيايي منو بگيري از خودم؟

ناجي ترانه هام منو به واژه ها ببخش

اين حقيرو به سخاوت شب و دعا ببخش ...

خيلي خسته ام باورم كن ، دنيا زندون برام