نمي دونم از كدوم ستاره مي بيني منو؟

چشماتو مي بندي و دوباره مي بيني منو

پر بغض جمعه هاي ناگزير و بي صدام

خيلي خسته ام باورم كن دنيا زندون برام

توي كوله راه چشمات عطر بارون ، بوي سيبي است

واسه عاشقونه خوندن تو همون حس غريبي

تو همون حس غريبي كه هميشه با مني

تو بهونه ي هر عاشق واسه زنده موندني

مي دونم هنوز اسيرم تو حصار لحظه ها

كاش مي شد با يك اشاره ي تو آزاد مي شدم

با تو ام كه گفته بودي غصه هام تموم مي شن

پس كجايي كه بيايي منو بگيري از خودم؟

ناجي ترانه هام منو به واژه ها ببخش

اين حقيرو به سخاوت شب و دعا ببخش ...

خيلي خسته ام باورم كن ، دنيا زندون برام