به ياد "قیصر امین پور" كه چيزهاي زيبايي به ما آموخت:

وقتي تو نيستي

نه هست هاي ما چونان كه بايدند

نه بايدها

مثل هميشه ، آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض مي خورم

عمري است لبخندهاي لاغر خود را در دل ذخيره مي كنم

باشد براي روز مبادا

اما در صفحه هاي تقويم ، روزي به نام روز مبادا نيست

آن روز هرچه باشد

روزي شبيه ديروز، روزي شبيه فردا

روزي درست مثل همين روزهاي ما است

اما كسي چه مي داند؟

شايد امروز نيز روز مبادا باشد

.

.

.

            هر روز بي تو روز مباداست...